Omdat Valentijn een commerciële bedoening is kunnen we er ons evengoed mee amuseren. Zoals hieronder: over the top Valentijnskaartjes for the win!
dinsdag
Ik ben een kunstenaar in het diepst van mijn gedachten.
Wacht! Nee, ik ben grappig in het diepst van mijn gedachten.
Nee, nee! Ik ben grappig maar niet eens in het diepst van mijn gedachten. Enkel: in mijn gedachten. En soms zelfs luidop.
En vaker ben ik zelfs, laten we eerlijk zijn, hilarisch in het luidst van mijn gedachten.
Misschien toch beter de titel: Ik ben hilarisch!
Maar niet iedereen is het daarover eens (maar wat weten zijn ervan?).
Nee, nee! Ik ben grappig maar niet eens in het diepst van mijn gedachten. Enkel: in mijn gedachten. En soms zelfs luidop.
En vaker ben ik zelfs, laten we eerlijk zijn, hilarisch in het luidst van mijn gedachten.
Misschien toch beter de titel: Ik ben hilarisch!
Maar niet iedereen is het daarover eens (maar wat weten zijn ervan?).
Falske
Momenteel zit ik in een klein Noors dorpje, vlak aan de Westkust, ter hoogte van Oslo. Zoals je merkt, tijdens de examens, but I'll be back. Ik heb gewoon eventjes rust nodig en een totaal andere leefomgeving. Ik wil zelfs niet begrijpen wat de mensen zeggen. Daarom zit ik niet ergens in Frankrijk, Engeland, Amerika, Duitsland, Nederland, België of ... enig ander land waar ik de taal van ken.
Ik heb mezelf geïnstalleerd in een jeugdherberg waar momenteel maar 8 andere mensen zijn. Een koppel uit Duitsland, drie vrienden uit Peru, nog iemand die alleen reist uit Spanje en twee mensen van de jeugdherberg zelf. Gisteren heb ik met de drie uit Peru en de Spanjaard zitten kaarten tot een kot in de nacht.
Vandaag ben ik eens gaan rondkijken in het dorpje: de supermarkt zoeken, lokale brochures gaan halen bij de toeristendienst en eens rondkijken in de winkeltjes. In een gezellige bistro ben ik thee gaan drinken (eucalyptus... moet ik eens zoeken als ik terug ben in België). Het had een zalig uitzicht op het fjord. Moesten de bergen er niet rondom staan dan zou ik haast denken dat ik aan de zee zit.
Nu zit ik op de computer van de herberg. Sebiet sla ik hier een tas thee achterover (misschien hebben ze in de herberg ook wel eucalyptusthee...) en begin ik aan een 'goed boek'. Iemand suggesties?
Ik heb mezelf geïnstalleerd in een jeugdherberg waar momenteel maar 8 andere mensen zijn. Een koppel uit Duitsland, drie vrienden uit Peru, nog iemand die alleen reist uit Spanje en twee mensen van de jeugdherberg zelf. Gisteren heb ik met de drie uit Peru en de Spanjaard zitten kaarten tot een kot in de nacht.
Vandaag ben ik eens gaan rondkijken in het dorpje: de supermarkt zoeken, lokale brochures gaan halen bij de toeristendienst en eens rondkijken in de winkeltjes. In een gezellige bistro ben ik thee gaan drinken (eucalyptus... moet ik eens zoeken als ik terug ben in België). Het had een zalig uitzicht op het fjord. Moesten de bergen er niet rondom staan dan zou ik haast denken dat ik aan de zee zit.
Nu zit ik op de computer van de herberg. Sebiet sla ik hier een tas thee achterover (misschien hebben ze in de herberg ook wel eucalyptusthee...) en begin ik aan een 'goed boek'. Iemand suggesties?
woensdag
Bij dag en dauw
Als ik in sterren gehuld mijn mantel over je heen leg,
beloof je dan dat je stil zal zijn?
Dat je fluisterend door mijn straten zult wandelen?
Dat je alleen je gepasseerde aanwezigheid achterlaat?
Want je hebt hier gedwaald.
Toen de maan nog kaas was en Jan er nog woonde.
En toen er nog maar 1 satelliet in mijn leven was, Suzy.
Je was als zwerfvuil.
Door de wind opgepakt, door het voetenvolk verplaatst
en door het zuchten van de stad neergelegd.
Telkens ergens anders geplant.
De nacht is nu zelfs niet meer zwart te noemen.
Er is een grijze draad gebruikt om de gaten te stoppen waar ooit sterren zaten.
Maar de draad overtreft alle sterren.
De roetzwarte nacht lijkt haast een mythe.
En de stilte waar ik om vroeg
is voorgoed verdwenen uit dit huis.
beloof je dan dat je stil zal zijn?
Dat je fluisterend door mijn straten zult wandelen?
Dat je alleen je gepasseerde aanwezigheid achterlaat?
Want je hebt hier gedwaald.
Toen de maan nog kaas was en Jan er nog woonde.
En toen er nog maar 1 satelliet in mijn leven was, Suzy.
Je was als zwerfvuil.
Door de wind opgepakt, door het voetenvolk verplaatst
en door het zuchten van de stad neergelegd.
Telkens ergens anders geplant.
De nacht is nu zelfs niet meer zwart te noemen.
Er is een grijze draad gebruikt om de gaten te stoppen waar ooit sterren zaten.
Maar de draad overtreft alle sterren.
De roetzwarte nacht lijkt haast een mythe.
En de stilte waar ik om vroeg
is voorgoed verdwenen uit dit huis.
dinsdag
Gedachte van alledag
Als ik met mijn hand door mijn haar ga blijft het zo staan.
Ik moet mijn haar vandaag eens wassen.
OF ik doe een competitie met mezelf hoelang ik het kan verdragen en opdat ik weet hoe vettig mijn haar kan worden...
Of misschien toch maar niet.
Ik moet mijn haar vandaag eens wassen.
OF ik doe een competitie met mezelf hoelang ik het kan verdragen en opdat ik weet hoe vettig mijn haar kan worden...
Of misschien toch maar niet.
donderdag
Theater- en Filmcriticus van likmevestje
Ik ben zo jaloers!
Op àl die mensen die weten wat ze kunnen.
Mensen die studeren voor dokter, die worden later... dokter.
Mensen die studeren voor ingenieur, die worden uiteindelijk... ingenieur.
Mensen die studeren voor kinesist, die worden... kinesist!
Maar iemand zoals ik, die Taal- en Letterkunde studeert, en dan nog de meest onspecifieke richting Theater-, Film- en Literatuurwetenschappen, die wordt na een tijdje ... Theater-, Film- en Theaterwetenschapper. Maar waddisdadeigelek?
Dokters krijgen de vraag wat voor dokter ze gaan worden (huisarts, kinderarts, plastisch chirurg, spoedarts,...).
Ingenieurs krijgen de vraag wat voor ingenieur ze gaan worden (iets met chemie, iets met energie, iets met falderalderie?).
TFL-studenten krijgen de vraag: 'Wat is dat?' en 'Wat kunt ge daar mee worden?'.
Allemaal goed en wel, maar ik weet dat eigenlijk ook niet. Want ik weet ook helemaal niet wat ik wil gaan doen.
Alleszins wordt ik geen leerkracht of film-/theatercriticus. Ik heb eigenlijk iets tegen critici. Het wordt vaak over ze gezegd, maar ik geloof wel dat er ergens een waarheid in zit: 't zijn mensen die vitten op iemand anders in een stiel die ze zelf niet beter zouden kunnen. Alé, bon, ik weet dat ik geen kritiek moet gaan geven op ne comedien want ik zou 't zelf niet beter doen (ook al vind ik mezelf van tijd tot tijd best wel hilarisch).
Anderen hun weg is al duidelijk uitgestippeld en ik sta hier ergens tussen bachelor en master (want ik ben weer zo'n student met een apart traject van likmevestje).
De geruchten gaan dat ik kan zingen. Sorry, maar ik ben geen nieuwe Selah Sue.
In de wandelgangen wordt gezegd dat ik kan gitaar spelen. Maar mijn akkoorden beperken zich tot die van Phoebe uit Friends (Old lady, Bear Claw en Ice Berg).
Sommigen durven zelfs zeggen dat ik kan dichten (zonder mijn gat op te lichten). Ach, ik heb geen materiaal om een nieuwe Hugo Claus, Herman de Coninck of Paul van Ostaijen te worden.
Ik ben zo'n enorm mediocre/middelmatig persoon: wel iets kunnen, maar er niet in uitblinken (en niet te vergeten het lage zelfvertrouwen).
Wat wil ik wel doen?
De wereld zien. Maar stopt de wereld bij Parijs en Londen (eventueel nog New York) of rekenen we Amazonewoud en aanverwante?
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen, maar niet alleen die van Antwerpen (ook al heeft die in deze tijd van het jaar zéér betoverende lichtjes van de Schelde). Laat mij maar eens Parijs verkennen op mijn eentje, gesprekken aanknopen in mijn beste onvervoegde Frans ('cause that's how I roll, honey) en verder huppelen naar de volgende jeugdherberg. Jeugdherbergen zijn een schat aan sociaal contact met sympathieke mensen! Maar ik wil die nù leren kennen. Niet wanneer ik 30 ben en genoeg geld heb om te reizen. Of erger: op mijn 60 omdat ik op pensioen ben en tijd heb. Misschien moet ik ook gewoon een jobke doen in de stad waar ik verblijf. Mijn Italiaans bijschaven (ja, mijn Italiaans beperkt zich ook maar tot quatro staggioni en la vita e bella).
WAAR IS ALADDIN ALS JE HEM NODIG HEBT?
Wie zegt dat ik aan het einde van die reizen weten zal
wat ik worden zal?
Ik ben helemaal de kluts kwijt.
Want wat moet ik worden en wat moet ik doen als ik zelfs in de dingen waar ik goed in ben nog steeds talrijk verslagen wordt?
Op àl die mensen die weten wat ze kunnen.
Mensen die studeren voor dokter, die worden later... dokter.
Mensen die studeren voor ingenieur, die worden uiteindelijk... ingenieur.
Mensen die studeren voor kinesist, die worden... kinesist!
Maar iemand zoals ik, die Taal- en Letterkunde studeert, en dan nog de meest onspecifieke richting Theater-, Film- en Literatuurwetenschappen, die wordt na een tijdje ... Theater-, Film- en Theaterwetenschapper. Maar waddisdadeigelek?
Dokters krijgen de vraag wat voor dokter ze gaan worden (huisarts, kinderarts, plastisch chirurg, spoedarts,...).
Ingenieurs krijgen de vraag wat voor ingenieur ze gaan worden (iets met chemie, iets met energie, iets met falderalderie?).
TFL-studenten krijgen de vraag: 'Wat is dat?' en 'Wat kunt ge daar mee worden?'.
Allemaal goed en wel, maar ik weet dat eigenlijk ook niet. Want ik weet ook helemaal niet wat ik wil gaan doen.
Alleszins wordt ik geen leerkracht of film-/theatercriticus. Ik heb eigenlijk iets tegen critici. Het wordt vaak over ze gezegd, maar ik geloof wel dat er ergens een waarheid in zit: 't zijn mensen die vitten op iemand anders in een stiel die ze zelf niet beter zouden kunnen. Alé, bon, ik weet dat ik geen kritiek moet gaan geven op ne comedien want ik zou 't zelf niet beter doen (ook al vind ik mezelf van tijd tot tijd best wel hilarisch).
Anderen hun weg is al duidelijk uitgestippeld en ik sta hier ergens tussen bachelor en master (want ik ben weer zo'n student met een apart traject van likmevestje).
De geruchten gaan dat ik kan zingen. Sorry, maar ik ben geen nieuwe Selah Sue.
In de wandelgangen wordt gezegd dat ik kan gitaar spelen. Maar mijn akkoorden beperken zich tot die van Phoebe uit Friends (Old lady, Bear Claw en Ice Berg).
Sommigen durven zelfs zeggen dat ik kan dichten (zonder mijn gat op te lichten). Ach, ik heb geen materiaal om een nieuwe Hugo Claus, Herman de Coninck of Paul van Ostaijen te worden.
Ik ben zo'n enorm mediocre/middelmatig persoon: wel iets kunnen, maar er niet in uitblinken (en niet te vergeten het lage zelfvertrouwen).
Wat wil ik wel doen?
De wereld zien. Maar stopt de wereld bij Parijs en Londen (eventueel nog New York) of rekenen we Amazonewoud en aanverwante?
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen, maar niet alleen die van Antwerpen (ook al heeft die in deze tijd van het jaar zéér betoverende lichtjes van de Schelde). Laat mij maar eens Parijs verkennen op mijn eentje, gesprekken aanknopen in mijn beste onvervoegde Frans ('cause that's how I roll, honey) en verder huppelen naar de volgende jeugdherberg. Jeugdherbergen zijn een schat aan sociaal contact met sympathieke mensen! Maar ik wil die nù leren kennen. Niet wanneer ik 30 ben en genoeg geld heb om te reizen. Of erger: op mijn 60 omdat ik op pensioen ben en tijd heb. Misschien moet ik ook gewoon een jobke doen in de stad waar ik verblijf. Mijn Italiaans bijschaven (ja, mijn Italiaans beperkt zich ook maar tot quatro staggioni en la vita e bella).
WAAR IS ALADDIN ALS JE HEM NODIG HEBT?
Wie zegt dat ik aan het einde van die reizen weten zal
wat ik worden zal?
Ik ben helemaal de kluts kwijt.
Want wat moet ik worden en wat moet ik doen als ik zelfs in de dingen waar ik goed in ben nog steeds talrijk verslagen wordt?
woensdag
Seizoensinterval
Tranen vloeiden
en harten bloeiden.
En deze zin klinkt alsof het al eerder is geschreven geweest.
De ramen moesten open gezet maar waren dichtgevroren van de plots opgekomen vorst.
In de bloesem van deze sneeuwvlokken wisten de seizoenen ineens niet meer waar naartoe.
Hun alom gekende begrippen hadden hun invulling verloren.
Het was koud én warm
én overvol én leeg
én luid én stil
én toen zweeg.
De wind huilde niet meer,
het kon alleen nog maar luid snikken.
De sneeuw viel niet meer,
maar had nog wel pijn.
De hagel hagelde niet meer,
al liet het nog wel deuken na.
Koning Vorst liet het bliksemen, terwijl al de rest van de natuur verstomde.
In de regen omarmden de bomen en de wind elkaar uiteindelijk weer.
Tussen de dauwdruppels gaven de bloemen en de zon elkaar langzaam een hand.
Het is nog onwennig en iedereen beeft nog een beetje na.
Het begrip komt stilaan terug met hier een daar een interpretatieverschil.
De seizoenen beginnen weer te vloeien, maar met kronkels die er eerder niet waren.
Ik ben al lang blij dat ze terug zijn, want ik ben nog niet gereed om voor altijd in de winter te leven.
en harten bloeiden.
En deze zin klinkt alsof het al eerder is geschreven geweest.
De ramen moesten open gezet maar waren dichtgevroren van de plots opgekomen vorst.
In de bloesem van deze sneeuwvlokken wisten de seizoenen ineens niet meer waar naartoe.
Hun alom gekende begrippen hadden hun invulling verloren.
Het was koud én warm
én overvol én leeg
én luid én stil
én toen zweeg.
De wind huilde niet meer,
het kon alleen nog maar luid snikken.
De sneeuw viel niet meer,
maar had nog wel pijn.
De hagel hagelde niet meer,
al liet het nog wel deuken na.
Koning Vorst liet het bliksemen, terwijl al de rest van de natuur verstomde.
In de regen omarmden de bomen en de wind elkaar uiteindelijk weer.
Tussen de dauwdruppels gaven de bloemen en de zon elkaar langzaam een hand.
Het is nog onwennig en iedereen beeft nog een beetje na.
Het begrip komt stilaan terug met hier een daar een interpretatieverschil.
De seizoenen beginnen weer te vloeien, maar met kronkels die er eerder niet waren.
Ik ben al lang blij dat ze terug zijn, want ik ben nog niet gereed om voor altijd in de winter te leven.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
